Çocukluğumdan Kalma Travma Anım

Her çocuğun hayatında unutamadığı anlar vardır. Bugün bende bunlardan bir tanesini hatırladım durup dururken…

Annem birkaç evlilik yapmış ve ilk evliliğinden iki kız bir erkek olmak üzere üç çocuğu olmuş, eşi başka bir kadınla birlikte olmaya başlayınca evini ve çocuklarını terk edip kendi başına bir yaşantı kurmuş. Bir yemek fabrikasında bulaşıkçılık yaparken bir kadınla tanışmış, onun vasıtasıyla da kadının oğlu ile evlenmiş ben dünyaya gelmişim…

Hayatımda çok kötü anlar da oldu hasretlerim de…

Hiç kardeşim olmadı, üvey iki ablam ve bir abimin küçük kardeşleri olmaya çalıştım yıllarca; itelenen, ötelenen küçük bir çocuktum… Yaşı bana en yakın olan üvey kardeşim abimdi ve benden 10 yaş büyüktü. Bir gün annem ile ablam beni abimle tanıştırmak istiyorlardı. Abim daha bebekken kendisini bırakıp gitti diye anneme kızgındı, oysa ablam ise annemin neden gittiğini anlayacak yaşta olduğundan o kadar da kızmıyor ve onunla görüşüyordu. Abim ise görmek bile istemiyordu. Bir gün annemle ablamın evine gitmiştik, orada abim de vardı. Beni sırf abimle annemin arası düzelsin diye abimin yanına gönderdiler, bende heyecanlandım. Benim için bir ilkti, bir abim vardı. Ablalarım vardı, kardeşlerim vardı. Belki de bundan sonra yalnız olmayacaktım, beni seveceklerdi, oyunlarımı onlarla oynayacaktım. Yaşım mı? Daha 5 yaşındayım.

Beni abimin odasına gönderdiler, ben 5 yaşındayım abim ise 15 yaşında… Televizyona yüzünü döndü ve bir kere bile bakmadı bana, ilgilenmedi, kocaman odanın yarım metrekare bir köşesinde pusmuş halde oturdum, dakikalar yıllar gibi geliyordu, üşüyor ve korkuyordum, benimle ilgilenmeyen, hayallerimi boşa çıkartan birisiyle otururken ablam ve annem kapı aralığından bana bakıp gülüyorlardı. Sonra kovuldum odadan… Çıktım… Bir daha da hiç kimsenin sevgisine muhtaç hissetmedim kendimi…

Yaramazlık diye bir tabir var ya hani, çocuklar yapıyor genelde… İnsanın yaşı büyüdükçe yaramazlığı da büyüyor. Çocuklar en fazla duvarları boyarken büyükler insanın yüzünü kara ediyor. Çocuklar vazoyu kırarken büyükler insanların kalplerini kırıyorlar. Küçükler oyuncaklarını yıkarken büyükler hayallerimizi yıkıyorlar.

O suratsız abimi ve kapı aralığından suratıma yansıyan pis gülümsemeleri unutmuyorum. Hakkım var sizde alacağım günü bekliyorum…

Engin Dinç
Beğen:
0 0
Görüntüleme:
4
Kategoriler:
Psikoloji

Bir cevap yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.